Lacivert Yüzlü Çocuklar

Yalın ayak koşarak geçtim yollardan
Kargışlandıkça çoğaldı umutlarım
Yinede sığınmadım sırça korku kalelerine

Kırlangıçlara inat göçmedim yurdumdan
Mülteci telaşlara kapılıp
Yalnızca ümit yalnızca ümit vardı
Kucağımda yarına gebe

Oysa mermer bloklara soğuk betonlara
Çarpan kır çiçeğiydi çıplak bedenim
Kaçaksan kaç al hisseni git burdan
Aşk isli bir leke gibi kalsın yüreğimde
Bilincim bulanmasın

Filizkıran fırtınalarını kıran
Semahlara duran
İmgelem atlarının sırtında kamçı vuran
Buğulu gözlü lacivert yüzlü mavi umutlu çocuklardık biz
Ateşle çelikleştirdik yüreğimizi

Binlerce mum yandı gökyüzünde
Büyüdü ay geceye
Ağlayan laleler hışımla kırıldı
Duvar diplerinde
Şahin uçurdu sevdaya kötüler
Hıncı sende kaldı bende kaldı
Direndik

Sessizlik seraptır ulaşmak istediğimiz
Dingin deniz
Çırpınan bir keman kırılan bir yaydır
İçimdeki nehir

Yeni doğdu umut bahara
Ceylan derisine sardım
Bütün parslara inat
Göçebe mememde besledim
Sürgün ve hasret yerleşemediğim topraklara

Bir puhu ötüyor meşelerde çamlarda
Buz sarkıtları saplanıyor geceye
Korku dağları sardı yabanıl ve ürkütücü
Başım dik yüreğim berk

Sabrın ve direncin ilmini topraktan öğrendim
Yazgımsa aşk ve acı
Yalıtsa da beni tutsak bıraksa da kendine
Göğsümde kapanmaz yarasıyla çekerim acısını
Gösterip yarime

01.04.2006 Mehmet Özgür Ersan

Ekin Sanat sayı:18 Temmuz 2006 sayfa: 29

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir