Avuçlarımla Çocukların Yüzlerini Isıtırım

Memleketim işçileri köylüleriyle
Aynı toprakta aynı dertte
Dünyaya sadece çalışmaya cefa çekmeye
Geldiklerine inanmışlardır

Hepsi dalmış çalışmanın
O hür ve kardeş dünyasına
Gözlerinde ümit ve emin
Hepsi cesur ve mağrur

Memleketim
Açları tokları hastalarıyla
Sonu gelmez kinler kederler zulümler
İçinde asırlardır birbirini yiyen insanlar

Çoğu yüz yüze yatmışlar
Birbirlerinin nefesiyle yaşıyorlar
Ve her şeyden korkuyorlar
Dünyada yalnız olmadıklarını bilmiyorlar

Memleketim
Kadın erkek çocukları
Dar ve kahırlı yürekleri
Hiçbirinde senin iyi yüreğini bulamam

Bense avuçlarımla çocukların yüzlerini
Umutlu şiirler okurum
Öyle bir yerde yaşarım kimse bilmez
Karanlık elleriyle kimse ulaşamaz

Bilirim milletlerin hudutlarını birleştiren yalnız gecedir
İşçiler yalnız geceleri dinlenir
Gün ışığında söylenmiştir bütün gerçekler
Bunu bilmez işçiler

Mehmet Özgür Ersan
20th August 2011

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir