kan ırmağı güle kessin

bir şehri bölüşeceksek göğünü sen al
hüzünlüsün diyor şiir gözlerinin yokluğunda
içimde kırık gök
çokça kağıt gürültüsüyle
kargalar göğü kaplarken
gri kanatlarıyla
büyürken kızıl sakallarım geceye
hani bir çiçek solar gibi çekip gitmeli
yıldırımların parçaladığı bir ağacım
kasırgaların kökleyip fırlattığı
yeri göğü sarsarak öleceğim
okudum baştan sona bütün tarihi
insanlığın upuzun bir kan ırmağı
şimdi anladım ve sustum
bitti sanmayın hala akıyor
aldanmayın şu mahzun akışına
sessizliğin ardı fırtına
kan gölüne dönecek ilk durakta
yer gök toz toprak içinde
ezilmiş bakışlarıyla bir çocuğum
düşlerimde bütün tutsak halklar
zincirlerini kırmış
bu ırmağa batıp çıkıp
gül yapraklarına bezenmiş
içimizde bir yeşil vaha
insanlığın ilk çocukluğu gibi
mutlu ve hür bir şarkı dillerinde
devrim fırtınaları esiyor

Mehmet Özgür Ersan 03.06.2014 Üsküdar

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir