Çocuk ve cahil

Yolcusuyum hayatın
Büyüyen yasak hevesler için de insanım
İnsana dair ne varsa yakındır bana

Sağanaklara tutuldu ilk gençliğim
Dallarıma konan kuşlar uçtu

Hangi acıdan kaldı dizimdeki o yara
Aklımda kaç kuş kaç anı kaç yara kaldı

Oysa hala sıcak avucunda kalbin
Uzakta olsa yakında orda taşıyorum
Anıları ayrılıkları
İhanette olsa tuz bastım yaraya

Şehirlidir tüm yalnızlıklar
Çoğaldıkça azalır insanlık
Bir araya geldikçe azar

Reddettim tüm kabullenişleri
Değilim hiç bir klişenin adamı

Şehrin ritmine kattım aldanışları
Sessizliği bozacak kadar kıymetli
Değil artık hiç ses

Dinle dedi
Dinle ve sus
Kıymetini bil içindeki huzurun
Ne kadar az insan
O kadar az sorun

Işıklı bir ülke değil burası
Karanlıkta el yordamı ile yaşayan
Cahillerin memleketi

Çocuk ve cahil
Ergen bile değil
Her biri
Ve her biri hoyrat
Bencil korkak ve hain

Yıkıyor kırıyor ve yok ediyor
Verilen her bir şansı
Dağıtıyor yalnız
Toplamıyor hiç bir şeyi

Oysa herşey yerinde güzel
Herşey dalında
Herşey yeteneğinde
Bir ve tek bütün ve çoğul
Birlikte büyüyor herşey
Ve hayat bencilliğe değmiyor

Mehmet Özgür Ersan

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir