Kök

Konuştu kuşların renkleriyle
Kükredi açlıktan
Ve utançtan ıssızlığı buldu
Yalnız başka bir dünyadan gelmiş gibi

Hüznün aslanıydı
Gömene kadar hüzünlü alnını
Umut ederek kara adaletini hayatın
Taşın büründüğü sessizliğe büründü

Geriye dönmedi hiç geriye
Dönmek bundan sonra acı veriyor ona
Tuzun hecesi ateşin gizi
Kuşatılmış ve kayalara zincirlenmiş
Özgürlük yok bundan sonra ona

Birilerinin kendine dönmesinin yolu yok
Buraya döneceğiz
Reklam panolarıyla kuşatılmış gerçekliğe
Bir şey söylemeden sessiz
Ağızsız
Saf suyun çalkanışı olmak
Kırılmamış kalbi olmak için hayatın
döneceğiz toprağa
Belki de sessizlik ve kaya olacağız
Uzaklara bakılan
Hayatın damarlarında
belki de ulu bir ağacın kökleri olacağız
Sessizce

Mehmet Özgür Ersan

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir