Ethem Sarısülük’e

Ethem’e

kalbim acır ölmek değil
öldürülmek dokunur insana
mamağın varoşlarında
dövüşüyor gibisin hala
zifiri bir karanlık yağıyor üstüne

öleceksin erik dallarından
çiçek fışkırdığını bile bile
ellerini ellerimin üstüne koyuversen
yapraklar dökülmeseler çocuk

yorgun ankara akasyaları
kaskatı kesilmese
gözlerim senin külrengi yalnızlığını
bilmeseler
yapraklar dökülmeseler
su var ya su yeryüzünü
bırakıp gitmese

geceleri kırılmış camlar kadar mahsun
ve umutsuz bakmasa gözlerin
yalnız olmadığımızı bilsen

unutsa gidişini
insan canında geçebilir
bu kadar gençken
bu şehrin yağmurunu
yinede bilirsin sen
mamağın kesif soğuğunu

yürekten göğüs geçirir gibi
suyun ağlamasını seyrettim
dün güven parkta

gözlerimin yaşarmasını
hıçkırmasını annenin
acımsı gecelere inat
maviliğe değdiğini bir görsen
ankara’nın
sungurlu’da toplanan kalabalığın
güzelliğini

kardeşim delik deşik gövdenle
ölü mü denir sana
bir kahramanın ölüsü
biliyorum halkın gönlünde
iş ekmek özgürlük tutkususun
bir kaynak işçisinin mavi gömleğiyle
yarattığı yeni dünya düşüsün
namusken gidişin halkın gözünde
yaşamaktasın
geniş merasisiz cömert
yüreğinde bu halkın

Mehmet Özgür Ersan 15-15 Haziran 2013 Ankara( Mamak ? Güvenpark ?Batıkent- Sungurlu)

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir