Gülün Kokusu

Yelda Karataş’a

Ah bu akşam vakitleri
Avucundaki menekşe renkli
Yüreğiyle
İçindeki kirpiler
Kendine batmaya,
İncinmeye her an hazır.

Hep bordo renginde sabahlara
Uyanan
Kendisiyle sarhoş.

Kalbini kartallara yedirtmek
Parşömenlere
Parmaklarını yakmakla
Meşgul
Ateş kuşları.

Bir gülüş
Bir öpüş
Gönlünce çarpan bir yürek
Tanıdık tüm acılar
On bin yıllık
Her tenin aynıdır
Hiç şüphesiz ışık ışıktır tek sızısı.

Unutulmuş tüm tarihlerin
Kirpikleri ıslatan acısı
Kasıklarında
Kaçak bahar fısıltısı.

Yalandır
Baharı sever her çiçek
Aşktan sonrası yalnızlıktır
Ne bahar ne gül kalır
Ne gül alınır gül satılır
Ne herkesin her şeyin
Nefesi güldür gül
Bu vahşet denizinde
Olsa olsa dikendir
Baldırandır kandır
Gülün kokusu.

Mehmet Özgür Ersan

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir