Söz çiçekleri

Düşlüyor geçmiş
Güz akşamlarını
Yasemin ağızlığının ucunda
Yarılanıyor

Anlamı tüten yalnızlığı
Eski günlerinden
Kirpiklerine mayalanıyor
Yeniden

Her yer insanın
Gurbetidir
Ve kadın gülüyor

Başkaldırının
Ve beklemenin imgesi
Bir güz ayrılığı

Susar duymaz
Imgesini bulamamış
Henüz

İnsanı eskiten inkarları
Çıkıp duruyor karşısına

Yaşlı bir çınarın emzirdiği
Nefti yaşam dilimleri
Anıları

Yürüyüp gitti umudu
Karanlığa dönüşmüş
Tuz kokan

Yedi iklimde
Kökleri
Ürkek yağmurların
Derin ıslıkların

Süzülmüş günlerin eşiğinde
Yürek sarnıcından geçecek
Rüzgarla duldada
Öfkeli kırçıl açlığıyla

Görkemin bilincinde
Telaşsız kor oldu
Koyu kalın karanlıklara

İnatçı bir çınar altında
Gözlerini göğe değdirdi
Dudaklarında solmuş
Söz çiçekleri

Dar geçitli süngülerde
Kesilmiş çakır yalnızları
Soğuyan bir ırmak

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir