Kırlangıçlardan yoksun kalacak

Sessizlik ölü odalar
Sıra sıra gölgenin kokusu
Geçmişin kokusu umutsuz
Terkedilmişliğin kokusu
Kapı pervazlarındaki
Ölü masallar
Eskiyle yeni içiçe
Yakılarak işlenmiş
Aynanın çerçevesinde
Ne hüzün yaşadığın
Ne yerdeki sadelik
Dönüşü olmayacak
Ne de sabah ki gülümseyişin
Ölüm düşüncesidir sonunda
İnsanı yaşama bağlayan
Gece yıkıcı kış biraz yabanıl
Saçların sevinç yüklü
Kara gözlerini
Dünyanın son imgesi gibi
İçimde taşıyorum
Yüreğimi derinden ısıtıyor
Boyun eğmeyen ruhun
O acılı yaşama tutkun
Biliyorum kırlangıçların göçüyle
Yüreğim sıkışacak yine
Bir düşünceyle çatılar üzerindeki
Esmer serçe yalnızlığım
Kırlangıçlardan yoksun kalacak
Günlerimse sensiz son bulacak

Mehmet Özgür Ersan

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir