Türkü

İki Anadolu var
Biri silahı
Biri üretenin
Toprağın eski sesi benim
Her şey senin
Beniyse bırakıyorsun bi başıma
Dünyaya çıplak ve gezgin
Ama dilsiz bende seni türküsüz ağıtsız
Nasıl biçeceksin buğdayı bundan böyle
Nasıl harlayacaksın ateşi
Demiri kömürü nasıl işleyeceksin
Alıp gidersem türkümü ağıtımı
Sonra insanlar uyuyunca kuşlara
Daha sonra kuşlar gidince rüzgara
Sonra ağaçlara ne anlatacaksın
Dallarda hışırtıya
Arab’ın Acem
Türk’üm Kürt
Alevi Sünni
Ağlayışla ağaçlara
derdini anlatan insanım
Ve bir türküyüm
Rüzgar da ezgilenmiş
Uğutlu acılı
Tek ve belleksiz
Bir toprak neye yarar
Toprakta tek bir çiçek
Rum’un Ermeni
Hıristiyan Yahudi
Gürcü Laz ya da Çerkes
Hiçbir zaman unutmadım
Hep anımsadım türkümü ağrımı
Ilmek ilmek çoğalmış bir kilimde
yaşadığım ne varsa kelimelere taşıdım
Sonsuzluk doludur ozanın
Taşlara sulara anlattığı
Ve kaderin türküsüdür
Unutulmaz gökyüzüne yıldızlara
Yakılmış insanca bir anttır
Yaşamım sadece

Mehmet Özgür Ersan

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir