yangın saçlı kız – Mehmet Özgür Ersan



sevgidendi 
bedeni 
öpülmekten 
güzelleşen
ve acıdan
yıkılmayan

sevdiğinin
adını gizlerdi
avuç içindeki
sızılı
boşluklarda

buğulu
sözcüklerle
fısıldar
kırılan çocukluk
şarkılarına inat

ellerinde açan
nergislerin
ömrü kadardı
hayat bilir
ağlardı

apansız
çıktı karşıma
ne kadarda
sessizdi

birlikte
kanatıp kanatıp
sardığımız
sesimizi
kendimizi
kasımpatılarla
onarırdı

ipekti
yaralarımızın kabuğu
kim dokunsa
kanardı

yalnız o
yangın saçlı kız
kelt prenseslerine
benzeyen

ne zaman
dokunsa ağlardım
bir şamanın
rüyası gibi parlardı
ufukta

güneşte
ezaya yatırılmış
beyaz teniyle

uzun sessizliklerle
süzerdik birbirimizi

ihbarlara ihmal
kül rengi
kaçamak gülüşlerle
birbirimize bakar
ağlardık

Mehmet Özgür Ersan

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir