Dost ararsan gönül, dön kendi özüne
Yollara vurulma, sende iste bul
İki gözün nurdur Rahman’ın yüzüne
Yabanda gezme hiç, sende iste bul
Gönül aynasını sil, pasını gider
İçindeki Şah’ına bir nazar eder
Ne ararsan sende, hakikat budur der
Dışarı el açma, sende iste bul
Kendini bilenler Hakk’ı da buldu
Bu dünyadan geçip, dünyada öldü
Cennet ile Tamu gönüle doldu
Uzağa varılmaz, sende iste bul
Yer ile gök sende, sır dolu cana
Yaz, kış, bahar sende, bak her bir âna
İki cihan nimet konmuş insana
Dışarı bakınma, sende iste bul
Yesari der, bu söz takılsın dile
Şüphe gölge salmasın bir an gönüle
Cümle âlem sığmış tek bir kalbe bile
Âlemi seyretme, sende iste bul
“Bir Kandilden Bir Kandile (Semah Nefesi)” (Yesarî Abdal) Ağırlama (yavaş) Kün nutku okunmazdan evvel idim ben,Kaf ile Nun’da sırra mühür idim ben.Ne yer ne gök vardı, ne ad ne beden,Lâ-mekân…
İyilik nedir diye sordum Hakk’a, Dedi ki: Ali’yi sevmektir cana. Bir amel bin secde görünse bana, Velâyet yok ise boştur o terazı. Korku yok o gün Ehlibeyt sevene, Ateş değmez…

