mehmet özgür ersan
İyilik nedir diye sordum Hakk’a,
Dedi ki: Ali’yi sevmektir cana.
Bir amel bin secde görünse bana,
Velâyet yok ise boştur o terazı.
Korku yok o gün Ehlibeyt sevene,
Ateş değmez Ali’ye yürek verene.
Suret namazda, gönül Muaviye’de,
O secde secde değil, taş üstü niyazı.
Cafer dedi: İmamı tanımak şarttır,
İtaat Hak’ka giden yoldur, sırttır.
İlimsiz ibadet kuru bir harftır,
Manâsı yoksa dildir o namazı.
Bakır dedi: İyilik velâyettir,
Ali’ye düşmanlık cehennem ettir.
Sevgi ölçüdür, amel tartıdır,
Hak mizanında budur tek yazı.
Resul buyurdu: Ey Ali, biline,
Ümmet yay gibi eğilse de dine,
Sana kin tutan düşer ateş içine,
Oruçla örtülmez nefret yarası.
Farzı yaptım diye sanma kurtuldun,
İmam yolunu bilmezsen yoruldun.
Herkes hoşuna göre din kurar oldu,
Bu işte bozuldu Hak’ın terazisi.
Yesari der: Yol birdir, adı Ali,
Muhammed kapıysa kilidi Ali.
Ehlibeyt’siz din kuru bir hayali,
Can bulmaz o yolda giden niyazı.
